SVA Sport Vereniging Assendelft

Vergeet Feijenoord – Ajax. De wedstrijd van de dag, van de week, jawel, van het hele seizoen, vond vandaag plaats op onze eigen velden. Een echte thuiswedstrijd voor de competitie, met alles erop en eraan, zoals een audiëntie bij Gatha in de bestuurskamer en een echte Pupil van de Week (Jochem van Galen), dat is alweer een tijdje geleden. Waarom keken wij zo lang naar deze wedstrijd uit? Omdat niet alleen de tweede plaats op de ranglijst op het spel stond, maar ook een periodetitel. Omdat we de laatste tijd heel goed bezig zijn. Omdat we een fijne selectie hebben met jonge jongens die plezier hebben in het vak. En vooral omdat we tegen een hele sterke ploeg moesten en vandaag nou eens echt konden laten zien wat we kunnen. Trouwe volgers van Ons Eerste weten ondertussen wat we kunnen en de verwachtingen waren hooggespannen. Die verwachtingen waren doorgedrongen tot de minder trouwe (maar niet minder welkome) volgers. Daarom was het lekker druk langs het veld, het leek wel zaterdag. Met OSV, koploper met een straatlengte voorsprong, hadden wij nog een appeltje te schillen. De heenwedstrijd aan het begin van het seizoen ging op een wel héél schlemielige wijze verloren. Hoe gedragen wij ons vandaag tegen dit team? We gaan het meemaken.

Het eerste kwartier vond plaats op de helft van OSV, maar dat was in de heenwedstrijd ook zo. De eerste kansen waren voor ons, zoals in de eerste minuut: Tim uit een corner. Kansen creëren, kansen missen, daar zijn we aan gewend. Het spel zag er niet uit met al die blessures en onderbrekingen, maar dat is het spelletje van OSV, dat kennen we ondertussen ook. Gezeik over afgezakte kousen en vermeende handsballen aan beide kanten: niets nieuws onder de zon. Nee beste mensen, nieuw is dat we niet alleen kansen missen, maar ook benutten. Neem nou Daan. Die brak in minuutje negen door, liep de hele OSV-defensie eruit en brak de wedstrijd open: 1-0. Duitsers noemen dat een ‘Vorentscheidung’ want vanaf dat moment speelden we met een air van wie doet ons wat. Dat is ook nieuw. Maar OSV staat niet voor niets bovenaan. Ook achteraf kun je stellen dat dit de beste tegenstander uit onze competitie is. Ze spelen het liefst van achteruit, hebben geen last van al die onderbrekingen, hebben er een paar uitstekende, bikkelharde en geslepen spelers bij die de bal goed laten rond gaan en toeslaan als het hen uitkomt. Die bal bij ons op de paal, dat was natuurlijk een mazzeltje. En er kwamen nog meer mazzeltjes. Wat hem bezielde weet ik niet, maar na een scrimmage lag de OSV-doelman bovenop Daan. Misschien zorgde Daan er stiekem voor dat ‘ie niet kon opstaan (jullie snappen dat ik dat verder niet ga uitzoeken), maar opeens nam die keeper Daan in een houdgreep. Ippon! De scheidsrechter, de heer Kieftenbeld, kon niet anders: rood en een penalty. De reservedoelman rekende niet op het schot van Zoef door het midden, dus dat was 2-0. Nu moest OSV dus echt aan de bak en zelfs met tien man (daarover later meer) hadden ze het beste van het spel, zonder dat ze overigens tot kansen kwamen. Vermeldenswaard zijn verder nog die doodtrap op Sebbe, de scheidsrechter vond één keer rood blijkbaar genoeg, en die geweldige halve omhaal van Stefan Waij op de lat. Jongen, als die gezeten had, dan had je geschiedenis geschreven (maar jouw tijd komt nog). Gauw naar binnen bij rust, want het was koud!

Jullie moeten niet denken dat OSV met tien man verslagen was. Hun geheime wapen loopt namelijk aan de zijlijn: de grensrechter. Die kennen we nog van de heenwedstrijd, waar hij in zijn eentje zo’n beetje heel SVA tegenhield. De scheidsrechter was wel op de hoogte van zijn fratsen, maar trapte er toch wel vaak in. Ook vandaag voorkwam die OSV-grensrechter hoogstpersoonlijk zeker drie doelpunten. Dat is het verhaal van de tweede helft, want SVA ging nu echt voetballen. Langs de kant hoorde ik zelfs een keer “Barcelona!”. Tikken, jongens, tikken! Mooi spel, gallery play. Het begon weer met actie van Daan en een kopbal van Stefan Waij die nog net onder de lat werd weggetikt. Sebbe liet zich wegduwen bij een vrije kopkans en Mark was dichtbij met een afstandschot. Na tien minuten werd Zoef vrij voor doel gezet en die zorgde voor 3-0 en nog was onze aanvalswoede niet voorbij. We kregen ook wat meer ruimte van OSV, dat deze wedstrijd toch wel een beetje opgegeven had. Maar na het zoveelste onterechte buitenspelsignaal en een hele reeks onbegrijpelijke beslissingen sloop er toch wat irritatie in. Daan liet zich een gele kaart aannaaien en de geslepen OSV-defensie rook bloed. Binnen een minuut kreeg hij wel van vijf kanten een por of een trap. Alles provocatie natuurlijk maar Tom Jansen greep in en verving Daan, net voordat ‘ie een rode waas voor zijn ogen kreeg. Zijn vervanger, Jorn Davids, zat er steeds goed bij, maar was niet gelukkig in de afwerking. De vervanger van Stefan Waij, Richard Geuke (Mini) was wel gelukkig in de afwerking, maar dan niet op het veld. Hij werd trotse vader van een zoon Stijn, proficiat! De derde invaller, Rick Nijman, had als spits geschiedenis kunnen schrijven. Hij had een paar mooie bewegingen in huis, maar ja, twee ballen op de kruising is nog geen doelpunt. Het bleef bij 3-0, een knetterende, spetterende overwinning.

Gauw weer naar binnen, waar je moest vechten om bij de bar te komen en waar alle voetbalexperts (wat hebben we er daar toch een hoop van) met een brede grijns hun licht op de wedstrijd lieten schijnen. Besloten werd om Roel Betjes (Zoef) tot Man of the Match te benoemen. Daar is een heleboel voor te zeggen, want hij speelde uitstekend. Iedereen speelde uitstekend trouwens, maar mag ik tot slot nog Stephan Becker voordragen? Zoals hij de hele wedstrijd door steeds weer voor zijn man kwam (d’r op en d’r over) en de hele linkervleugel van OSV uitschakelde, klasse! Wat schieten we op met deze overwinning? Nou, we zijn wat dichter tegen OSV aangekropen en we maken nog steeds kans op het periodekampioenschap, al zijn er nog kapers op de kust. Het belangrijkste is echter dat we ook tegen goede teams goed blijken te kunnen voetballen. O ja, hoe zat het ook alweer met Feijenoord – Ajax?

Nico Noorland