• Vanmorgen werden wij opgeschrikt door het bericht dat Marcel Boon afgelopen vrijdag is overleden. Zelf heb ik Marcel ontmoet op de dag na afloop van de crematie van Marion van der Hoeven. Een vreselijk aardige en rustige man waar je op kon bouwen. Wij hebben een goed gesprek gehad en dus ook hele positieve indruk opgedaan. Wat een ramp voor zijn vrouw Antoinette en kinderen en niet te vergeten de spelers van SVA2 op de zaterdag. Dit team heeft alles heel goed op de rit gezet. Wij wensen de familie en het hele team plus begeleiding van SVA2 Zaterdag enorm veel sterkte en kracht toe om dit plotselinge verlies ooit te kunnen bevatten. René en ik steken nadat ik dit verslag heb geschreven een herdenkingskaars op voor hem.
    De thuiswedstrijd tegen HSV stond op het spel en een thuiswedstrijd betekent ook vooraf een gezamenlijk moment met een ontbijt, gezien onze tijd van spelen.
    De opstelling was als volgt. Niels op doel. In de achterhoede waren Jesse, Martijn, Rens en Stijn te vinden. Het middenveld werd bemand door Remco, Sonny en Stakie. In de voorhoede waren Luuk, Robert en Leon te vinden. Bankzitters waren Joep, Maik, Mats, Jacub en Dave. De geblesseerden Ties en Danny waren er ook om hun team aan te moedigen. Chiel was opgeroepen om SVA1, Het Vlaggenschip te helpen in hun wedstrijd tegen Sporting Krommenie. De trainers Kadir en René waren ook weer van de partij net als onze vaste grensrechter Dennis van de Staak en elftalleider Robert Kramer.
    De wedstrijd ging van start en het werd al redelijk rap duidelijk dat wij het vandaag nou niet bepaald gemakkelijk zouden krijgen en dat klopte ook wel. Het werd een duel dat zijn weerga niet kende. Er werd geknokt voor iedere meter en bal. Wij keken al rap tegen een achterstand aan, want HSV kwam op voorsprong en de stand bij rust was 1-2 in het voordeel van de tegenstander. Gezegd dient te worden dat Robert de schutter was die SVA enigszins terugbracht in de wedstrijd. Na de rust konden wij weer de wei in. Ondergetekende is als verzorgster in opleiding bij SVA2 actief en had voorafgaand aan de wedstrijd Sonny verzorgd, op advies van Tjerk, tijdens de verzorging beloofde Sonny mij dat hij 2 doelpunten zou gaan scoren en dan denk je nog, nou lieverd beloof zoiets nou niet. Op een bepaald moment kreeg SVA2 een penalty toegewezen en Sonny nam deze voor zijn rekening. In zo’n geval draait René zich altijd om. Iets met bijgeloof heet zoiets volgens mij. Raak! En als verzorger wordt je dan wel blij. Feit was wel dat Sonny zich aan zijn woord heeft gehouden want nummer 2 werd ook door Sonny de netten ingeknald. Jammer maar helaas wist HSV toch nog de gelijkmaker de netten in te knallen. Weliswaar toch 1 voetbalpunt in de broekzak, maar het voelt zo dubbel. Ik ga niet verder op de zaak in om geen tramalant te veroorzaken, maar met gemengde gevoelens verlieten wij het veld vandaag en het had beslist niet nodig geweest. Volgende week zijn René en ondergetekende niet aanwezig bij de wedstrijd tegen WSV’30 maar wij hopen dat SVA2 daar wel goede zaken doet. Het zou een geweldig verjaardagscadeau zijn voor René, die komende week 60 wordt.

    Groetjes van Gitta Beerepoot